Hleyptu málinu í gegn eftir að hafa fengið „leynigögnin“

Greinin er fyrst og fremst endursögn á viðtali úr kvöldfréttum Sýnar og byggist nær alfarið á orðum tveggja þingmanna, Nönnu Margrétar og Pawels. Þetta er ekki sjálfstæð fréttaöflun heldur uppskrift af sjónvarpsumræðu, sem er veikleiki í heimildakeðjunni; blaðamaðurinn bætir litlu við umfram það sem áhorfendur heyrðu sjálfir. Jafnvægi næst að hluta til þar sem báðir viðmælendur koma úr ólíkum flokkum, annar úr stjórn og hinn úr stjórnarandstöðu, en rödd stjórnarflokkanna sem bera tillöguna fram (til dæmis forsætisráðherra eða utanríkisráðherra) er algjörlega fjarverandi. Sjálfstæðisflokkurinn og Framsókn, sem sátu hjá í atkvæðagreiðslunni (fjórtán þingmenn), fá enga umfjöllun, þrátt fyrir að þeirra afstaða skipti verulegu máli. Fyrirsögnin leggur áherslu á „leynigögnin" og gefur til kynna samsæriskennt andrúmsloft frekar en hið raunverulega samhengi: forseti Alþingis heimilaði aðgang allra þingmanna að gögnum sem áður voru bundin utanríkismálanefnd. Þessi framsetning fellur frekar að sjónarhorni Miðflokksins, sem notaði hugtakið til gagnrýni, heldur en að hlutlausri lýsingu á ferlinu. Staðreyndaatriðin um atkvæðafjölda og dagsetningu eru sannreynanleg á vef Alþingis og þar er ekkert athugavert. Fullyrðing Pawels um Feneyjarnefnd, lagastofnanir og hagfræðistofnanir stendur án nánari heimilda, en í beinu viðtali er eðlilegt að slíkt birtist. Á heildina litið er þetta þokkaleg endursögn á viðtali, en skortur á sjálfstæðri heimildaöflun og takmarkað raddval draga úr fréttaverðmæti hennar.