Innbrotin fyrirbyggjanleg en fangelsin yfirfull

Greinin stendur vel í þeim skilningi að hún er byggð á nafngreindum heimildum, einkum Ásgeiri Þór Ásgeirs­syni aðstoðarlögreglustjóra og Ásmundi Rúnari Gylfasyni stöðvarstjóra, auk þess sem tölulegar upplýsingar um innbrotafjölda eru settar fram á skýran hátt. Beinar tilvitnun­ar í opinberan fund sem var opinn almenningi styrkja sannreynanleika fréttarinnar. Veikleikinn er hins vegar sá að sjónarhorn fréttarinnar er nær alfarið sjónarhorn lögreglu; enginn fulltrúi fangelsismálastofnunar, dómsmálaráðuneytis eða Ríkislögreglustjóra er spurður um plássskortinn í fangelsum, sem er kjarnafullyrðing greinarinnar. Hér er um kerfislægt vandamál að ræða sem snertir fleiri aðila en lögregluna eina, og sterkari fréttamennska hefði leitað eftir svörum frá þeim sem bera ábyrgð á fangelsisrekstri. Ekki er heldur rætt um réttarstöðu hinna grunuðu eða hvort gæsluvarðhald vegna síbrota kunni að vekja spurningar um mannréttindi, en það hefði gefið lesendum víðara samhengi. Þrátt fyrir þennan einhliða blæ er framsetningin fremur málefnaleg og tölulegar fullyrðingar eru rekjanlegar til opinbers fundar.