Voru líf­eyris­réttindi mark­visst tekin af opin­berum starfs­mönnum og var engin leið­rétting launa?

Greinin er birt sem skoðun og höfundar eru gagnsæir um stöðu sína: báðir eru formenn nefnda innan BHM, samtaka sem eiga beinan hagsmuna að gæta í málinu og standa jafnframt að málshöfðun gegn ríkinu. Þetta er mikilvægt samhengi sem lesandi fær strax í lokin, þótt betra hefði verið að taka það fram hærra í textanum. Röksemdarfærslan er vel skipulögð og byggir á nafngreindri fræðilegri heimild, greiningu Gylfa Magnússonar prófessors, sem er sannreynanleg. Tölulegar fullyrðingar, svo sem 163 milljarða króna heildarskerðing og 9,9% meðalskerðing áunninna réttinda, eru raktar til þessarar greiningar og gefa lesandanum möguleika á að kanna þær frekar. Helsti veikleiki greinarinnar sem skoðanartexta er að hún setur málatilbúnað stéttarfélaganna fram næstum sem staðreynd, án þess að viðurkenna mótrökin. Ríkið hefur vitanlega eigin sjónarmið á málinu, bæði hvað varðar lögmæti breytinganna og fjárhagslegar forsendur, en ekkert er vikið að þeim. Einnig er launamunurinn á bilinu 10–20% tiltekinn án tilvísunar í tiltekin gögn eða rannsókn. Þrátt fyrir að jafnvægi sé ekki meginmælikvarðinn á skoðanagrein, hefði andstæð rök verið tekin á og þeim svarað, þá stæði greinin traustari. Á heildina litið er þetta vel skrifuð hagsmunaaðilagrein sem nýtir sér fræðilega vinnu, en lesandinn ætti að vita að hér talar hvor aðili dómsmálsins sína hlið.