„Það er enginn réttindagæslu­maður starfandi á lands­byggðinni“

Stærsti veikleiki greinarinnar er algjört ójafnvægi í heimildum. Öll efnisleg sjónarmið koma frá einum manni, formanni Þroskahjálpar, og engin tilraun virðist gerð til að ná til velferðarnefndar, formanns hennar, einstakra þingmanna eða ráðuneytisins. Þetta er ekki viðtal eða prófíll þar sem einhliða rödd er eðlileg; greinin er birt sem frétt (flokkuð undir „Frettir") um lagafrumvarp í vinnslu á Alþingi og ætti þar af leiðandi að gefa hinu löggjafarvaldinu raunverulegt svigrúm til andsvara. Fullyrðingar eins og að sérfræðiþekkingu sé fórnað til að hraða málsmeðferð standa án mótvægis. Jákvætt er að Guðmundur er nafngreindur og titill hans skýr; umsögnin sem hann vísar til er opinbert skjal á þingvefnum og er að því leyti sannreynanleg. Frumvarpið sjálft og meirihlutaálit velferðarnefndar eru einnig opinber skjöl sem lesandinn getur flett upp. Hins vegar vantar alla nánari tilvísun í þau: engin greinargerð er vitnuð beint og engin tala eða ákvæði sett í samhengi. Framsetningin er samhljóma sjónarmiðum Þroskahjálpar: fyrirsögnin er bein tilvitnun í formanninn, og textinn fléttar saman gagnrýni hans án þess að nokkur önnur rödd brjóti upp frásögnina. Þannig virkar frétt sem er formlega flokkuð sem hlutlæg fréttaskýring frekar sem vettvangur fyrir hagsmunasamtök. Greinin hefði fengið betri einkunn ef blaðamaðurinn hefði haft samband við velferðarnefnd eða ráðuneytið og látið svar þeirra koma fram, jafnvel stutta yfirlýsingu.