Excel sér ekki barnið sem bíður

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta hana á þeim forsendum. Sem pólitísk skoðun fyrir sveitarstjórnarkosningar er hún skýr og vel uppbyggð í rökum sínum; höfundur setur fram augljósa forsendu, að hagræðing sé oft dulnefni yfir niðurskurð, og fylgir henni eftir með endurteknum spurningum um afleiðingar. Sú röksemdafærsla er ekki ósanngjörn í sjálfu sér. Veikleikar greinarinnar sem hugverklegrar skoðunar eru hins vegar nokkrir. Í fyrsta lagi byggir höfundur á alhæfingum um stefnu Sjálfstæðisflokksins og Miðflokksins án þess að vitna í eina einustu tilvíkun, stefnuskjal eða yfirlýsingu; lesandinn fær engin gögn til að meta hvort lýsingin á andstæðingum sé sanngjörn. Fullyrðingar á borð við „fleiri bílastæði" og „á móti mannréttindastefnu" eru settar í gæsalappir eins og um beinar tilvitnanir sé að ræða, en ekkert er sagt hvaðan þær koma. Í öðru lagi er rökfærslan nánast alfarið byggð á tilfinningalegum upphrópunum og spurningum án svara: „Hvaða barn bíður lengur?" er áhrifaríkt sem málsvörn en segir ekkert um raunverulegan kostnað eða stefnumörkun. Þriðja veikleikinn er sá að greinin leggur ekkert til borðsins sem frjálslynda og félagslega sýn til borgarstjórnar merkir í framkvæmd; hún gagnrýnir sparnað án þess að sýna fram á hvernig fjármagn ætti að ráðstafa. Þetta gerir pistilinn frekar yfirborðslegan sem rökstuðning, þótt hann haldi lesandanum vel. Sem skoðanagrein er hún ágæt í formi en léttvig í efni.