Muni hlusta og taka væntingar, þrár og á­hyggjur til greina

Greinin er merkt sem frétt en virkar frekar sem kynningarefni fyrir forsætisráðherra. Ein heimild er nefnd, Kristrún Frostadóttir sjálf, og tilvitnunum í hana er raðað saman án þess að blaðamaðurinn bæti við samhengi, bakgrunni eða gagnrýni. Ekki er leitað til stjórnarandstöðu, sérfræðinga eða fulltrúa nei-hliðarinnar í atkvæðagreiðslunni, þrátt fyrir að efnið snúist einmitt að þjóðaratkvæðagreiðslu þar sem tvær hliðar takast á. Þegar forsætisráðherra segist vilja „hlusta" er eðlilegt að blaðamaður spyrji hvort fyrri hlustunarferðir hafi skilað árangri eða hvort gagnrýnendur telji þetta vera kynningu á já-afstöðu ráðherrans í dulbúningi. Ekkert af þessu er gert. Framsetningin er þannig að forsætisráðherra fær rými til að skilgreina sjálf hvernig fundina eigi að skilja, og blaðamaðurinn tekur þann ramma gagnrýnislaust. Á toppi þess er textinn mjög endurtekinn; sömu tilvitnanirnar og sömu setningarnar eru í raun endurteknar tvisvar sinnum í greininni, sem bendir til slælegrar klippingar. Þetta er veik fréttamennska um stórt þjóðmál.