Stjórnsýslu­fram­kvæmd við vörslu­sviptingu bú­fjár, meðal­hóf eða flýti­lausn?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur kynntur sem hæstaréttarlögmaður; meta ber hana á forsendum rökstuðnings og hugverklegrar heiðarleika. Lagalegur grunnur greinarinnar er vel afmarkaður: vísað er sérstaklega í 37. og 38. gr. laga nr. 55/2013 og 10. gr. stjórnsýslulaga, auk lögskýringargagna. Þessi tilvísun gefur lesandanum sannreynanlegan grunn og sýnir faglega þekkingu höfundar á málinu. Verulegur veikleiki liggur hins vegar í meginmálinu. Höfundur heldur því fram að „oft" sé vörslusviptan búfé sent til slátrunar þótt hæfir aðilar hafi boðist til að taka við, og segir jafnvel að ábendingum um slíka aðila hafi verið „hafnað án rökstuðnings". Þetta eru alvarleg ávirðing á Matvælastofnun, en ekki er nefnt eitt einasta nafngreint tilvik, engin tölulegar heimildir tilgreindar og ekkert tiltekið mál sem lesandinn getur kannað. Fullyrðingin „hér á landi finnast því miður dæmi" er ónákvæm og verður ekki sannreyndur. Fyrir skoðanagrein er þetta ásættanlegt á mörkum, en þegar höfundur vill færa lagaleg rök að málum hefði eitt raunverulegt fordæmi eða úrskurður í meira lagi styrkt rökstuðninginn til muna. Framsetningin er eingöngu frá sjónarhóli dýraverndar og bænda sem vilja taka við dýrum; sjónarhorn Matvælastofnunar, til dæmis varðandi dýraheilbrigðisáhættu eða fyrri reynslu af endurúthlutun búfjár, kemur hvergi fram. Í skoðanagrein er það ekki brot gegn jafnvægi, en það veikir röksemdafærsluna sjálfa, sérstaklega þegar höfundur leggur til kerfisbreytingar. Greinin er málefnaleg í tón, vel rituð og rökfærslan á sér skýran lagalegan grundvöll, en án tilgreindra dæma eða gagna helst hún á svæðinu milli upplýstrar álitsgerðar og ósannaðrar ávirðingar.