Brexit ekki or­sök efna­hags­áskorana Breta

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta á þeim forsendum. Höfundur setur fram skýra röksemdafærslu og vísar í nokkrar sannreynanlegar heimildir: meðalhagvöxt Bretlands, Þýskalands, Frakklands og Ítalíu á tilteknu tímabili, Draghi-skýrsluna og fréttir af uppsögnum hjá Volkswagen. Þetta er jákvætt; lesandinn getur kannað tölurnar sjálfur. Hins vegar er rökstuðningurinn einhliða á mjög afgerandi hátt. Hagvaxtartölurnar (1,4% fyrir Bretland á móti 0,6% fyrir Þýskaland o.s.frv.) eru settar fram án heimildar, þ.e. enginn gagnagrunnar eða stofnanir eru nefndir, og lesandinn veit ekki hvort um er að ræða raunhagvöxt eða nafnhagvöxt, né hvaða mælikvarði er lagður til grundvallar. Mikilvægara er þó að höfundur gerir sjálfur nákvæmlega það sem hann ávítar fjölmiðlum fyrir: hann velur sér samanburðarlönd sem henta eigin niðurstöðu. Hagvöxtur Bretlands er borinn saman við þrjú erfiðustu hagkerfi ESB en ekki við Írland, Pólland, Spán eða Norðurlöndin, sem eru einnig ESB- eða EES-ríki með annan árangur. Fullyrðingin um að bresk samtök atvinnulífsins séu nú andsnúin ESB-aðild er sett fram sem staðreynd en engin samtök eru nafngreind og engin könnun eða yfirlýsing tilgreind. Sama má segja um „marga álitsgjafa" og „suma hagfræðinga" sem höfundur vitnar í án nafns. Gagnrýni á fjölmiðla er lögmætt efni í skoðanagrein, en þegar höfundur sakar Sýn og RÚV um markvissan áróður án þess að sýna fram á ásetning umfram einstakan þátt, verður fullyrðingin frekar ásakandi en rökstudd. Sem skoðanagrein er þetta skipuleg og skýr, en hugmyndafræðilegt hliðhöll og skortur á nákvæmum heimildum dregur úr sannfæringarkrafti röksemdafærslunnar.