Ítrekað vísað úr landi en fékk samt tilkynningu um kosningarétt í íslensku sveitarstjórnarkosningunum

Meginveikleiki greinarinnar er sá hversu einhliða heimildanotkun hennar er. Öll frásögnin kemur frá einni persónu, Sigurlínu Guðmundsdóttur, í viðtali sem var tekið af öðru miðli. Nútíminn hefur ekki sjálfur staðfest neinar fullyrðingar hjá Útlendingastofnun, Þjóðskrá Íslands eða öðrum opinberum aðilum, þrátt fyrir að málefnið snúi beint að framkvæmd þessara stofnana. Fullyrðingin um Hamas-aðild er afar alvarleg en byggist eingöngu á frásögn konunnar um að maðurinn hafi „viðurkennt" það; engum gögnum eða öðrum heimildum er vísað til. Skjáskot af Facebook-færslu mannsins styður vissulega staðhæfinguna um tilkynningu um kosningarétt, en jafnvel þar hefði verið einfalt að fá staðfestingu eða skýringu frá Þjóðskrá. Greinin er í raun endursögn á efni frá Brotkast.is, sem er auglýst í lok textans með hvatningu um áskrift. Þetta gerir heimildakeðjuna veika; Nútíminn bætir engu nýju við umfjöllunina. Framsetningin er þannig að lesandinn er leiddur að ákveðinni niðurstöðu, en blaðamaður spyr aldrei þeirra aðila sem gætu skýrt hvernig „þessi staða gat komið upp". Þess í stað er lesandanum skilað eftir með retoríska spurningu sem vekur upp grunsemdir án þess að nokkur tilraun sé gerð til að svara þeim. Þetta er ekki fullnægjandi fréttamennska þegar um svona alvarlegar fullyrðingar er að ræða.