Brynhildur segir nýja tegund fitufordóma ryðja sér til rúms: „Má ég vera feit?“

Greinin er í raun endursögn á einu viðtali úr Morgunútvarpinu og einn rödd ræður ferðinni frá upphafi til enda. Brynhildur Björnsdóttir setur fram fjölmargar fullyrðingar sem snerta læknavísindi og lýðheilsu, til dæmis að „minnsta kosti 90 prósent" þeirra sem grennast hratt þyngjist aftur, að þyngdarstjórnunarlyf hafi „heilmikla hættu" og að „189 þúsund of feitir Íslendingar" verði allt í lagi. Engin þessara staðhæfinga er studd tilvísun í rannsóknir eða sett í samhengi við faglega umræðu. Ekki er leitað eftir sjónarmiðum heilbrigðisráðherra, lækna eða annars fagfólks sem gæti metið þessar fullyrðingar. Þetta skiptir máli vegna þess að málefnið snýr beint að lýðheilsustefnu stjórnvalda og ráðherra er nafngreind og gagnrýnd í greininni. Framsetningin er einhliða: fyrirsögnin („Má ég vera feit?") stillir efninu upp sem mannréttindamáli fremur en lýðheilsuumræðu og les nánast eins og málflutningsgrein frekar en frétt. Tilvísun í þingsályktun ráðherra er fagnaðarefni, en tölurnar þaðan eru aðeins notaðar til að undirbyggja fullyrðingar Brynhildar, ekki til að gefa lesandanum sjálfstæða mynd. Greinin er flokkuð sem frétt, en uppfyllir ekki lágmarkskröfur þess flokks um sjálfstæða heimildaöflun eða jafnvægi.