Seljendur vændis eru oft og tíðum þolendur mansals

Greinin byggist á einni heimild, Svölu Ísfeld Ólafsdóttur, sem er nafngreind og lögfræðilegur sérfræðingur. Það gefur henni ákveðinn trúverðugleika, en einhliða uppbygging takmarkar sýn lesandans. Enginn fulltrúi stjórnvalda fær raunverulega að svara gagnrýninni á skort á uppfærðri aðgerðaáætlun, og enginn fulltrúi lögreglu, Rauða krossins eða annarra stofnana sem starfa á þessu sviði kemur að máli. Boðaðar lagabreytingar dómsmálaráðherra eru nefndar, en engin beintilvitnun eða viðbrögð frá ráðherra eða ráðuneyti fylgja. Þetta er veikleiki því gagnrýnin beinist einmitt að aðgerðaleysi stjórnvalda. Upplýsingarnar um alþjóðlega samninga og aðgerðaáætlanir eru sannreynanlegar og gefa greinilega tímalínu (2009, 2010, 2012, 2019). Umfjöllunin um sektarupphæðir (um 200 þúsund krónur) er áhugaverð en hefði mátt styðja við dómafordæmi eða heimild frá ákæruvaldi. Fullyrðingin að „kaupendur eru fyrst og fremst íslenskir karlmenn" kemur úr munni viðmælanda en er ekki rökstudd frekar. Rammasetningin er augljóslega samúðarfull gagnvart þolendum og fordæmir vændiskaup, sem er sjónarhornið sem viðmælandinn setur fram; blaðamaðurinn gegnir hér meira hlutverki milliliðs en rannsakanda. Greinin er þannig ásættanleg sem viðbragðsgrein við sjónvarpsþætti en nær ekki lengra en það.