Yfir­gaf yfirstéttina fyrir loft­á­rásir, listaverkarán og sprengjugerð

Greinin er greinilega í anda kynninga eða samdráttargreinar um hlaðvarpsþátt, en þrátt fyrir það ber að meta hana sem efnisgrein sem stendur sjálfstæð. Styrkur hennar felst í skýrri frásögn, fjölda tilgreindra atburða, staðsetninga og nafngreindra persóna: Russborough House, Sir Alfred Beit, Jim Monaghan, Semtex, Strabane og föstudagssamkomulagið 1998 eru allt atriði sem lesandi getur staðreynt. Prófessorarnir Eiríkur Bergmann og Hulda Þórisdóttir eru nefndir en eingöngu sem gestgjafar hlaðvarpsins, ekki sem fræðilegar heimildir sem leggja mat á efnið; engin önnur heimild er nefnd, svo sem ævisögur, fræðirit eða dómsskjöl. Þar skortir á gagnsæi. Fram kemur fullyrðingin að „The Biscuit Launcher" hafi verið „notað til að draga fjölda manns til dauða á Norður-Írlandi" en engin heimild eða nánari tilvísun styður þá staðhæfingu. Eins er fullyrðingin um að Rose hafi „fundið upp nýja tegund af kveikiþræði úr Semtex" sem síðar hafi verið notuð í mannskæðustu sprengjuárásum í London mjög sterk; hún er sett fram án nokkurs rökstuðnings eða heimildar. Frásögnin er í heildina einhliða sögð frá sjónarhorni Rose sem róttæks baráttumanns, og þótt sjálf The Troubles séu flókið viðfangsefni er engin tilraun gerð til að setja atburðina í samhengi frá öðrum hliðum, til dæmis sjónarhorni fórnarlamba eða breskra stjórnvalda. Lokaniðurlagið um þátttöku Rose í friðarferlinu er jákvætt tónsett en án nokkurrar nánari útskýringar. Greinin virkar vel sem áhugaverð frásögn en er frekar söguleg endursaga en heimildafréttamennska.