Vill að nefndin fjalli um löggjöfina gullhúðuðu

Greinin er í raun endursögn á tveimur þingræðum og vísar jafnframt til fyrri greinar í Morgunblaðinu sem upphaf umræðunnar. Það er eðlilegt að fjalla um þingumræður, en hér er algjörlega vantað rödd frá gagnaðila eða óháðum sérfræðingi. Enginn fulltrúi ráðuneytis, Fjármálaeftirlits, Skattsins eða innleiðingaraðila er spurður hvort regluverkið sé í raun umfram kröfur ESB-tilskipunarinnar; fullyrðingin um „gullhúðun" stendur án mótvægis. Þingmaðurinn Njáll Trausti upplýsir sjálfur um hagsmunatengsl sín við eiganda bílaumboðs, sem er jákvætt, en blaðamaðurinn leggur ekkert sjálfstætt mat á hvort þessi tengsl skipti máli eða hvort gagnrýnin sé hlutlæg. Framsetningin er einhliða: fyrirsögnin tekur strax afstöðu með þingmönnunum og notar orðið „gullhúðuðu" sem staðreynd frekar en fullyrðingu. Engin tilraun er gerð til að útskýra tilgang löggjöfarinnar eða hvort aðrar Evrópuþjóðir hafi innleitt hana á svipaðan hátt; fullyrðingin um að „gengið hafi verið lengra" er óstudd og kemur fram sem staðhæfing blaðamanns, ekki sem tilvitnun. Einnig hefði mátt benda á að uppspretta málsins virðist vera grein Morgunblaðsins sjálfs, sem gerir þetta frekar að innri fréttahring en sjálfstæðri fréttaflutningi. Hagsmunatengsl Njáls eru nefnd en ekki sett í samhengi við spurninguna um hvort gagnrýnin sé hagsmunastýrð.