Um meintan krónuflótta

Greinin er birt sem skoðun og höfundur tilgreindur sem þingmaður Sjálfstæðisflokksins, sem er eðlilegt gagnsæi. Kjarninn í röksemdafærslunni hvílir á tveimur stoðum: lögum um ársreikninga og greiningu Gylfa Magnússonar á Evrópuvefnum. Tilvísunin í Gylfa er beinust og nýtist vel; höfundur vitnar orðrétt í niðurstöður hans um að „enginn sérstakur fjárhagslegur ávinningur" fylgi bókhaldsfyrirkomulaginu. Þetta er sannreynanleg tilvísun sem styrkir rökin. Einnig er bent á að Þorgerður Katrín og Þórunn Sveinbjarnardóttir hafi sjálfar greitt atkvæði með heimild ársreikningalaga, sem gefur lesandanum möguleika á að yfirfara þingskjöl. Á hinn bóginn veikist greinin af nokkrum þáttum sem snerta rökstuðningsgildi frekar en heimildanotkun. Fullyrðingin um að Ríkisútvarpið og Heimildin hafi „haldið úti áróðri" er alvarleg ásökun sem stendur án eins tilvitnunar í tiltekna frétt eða þátt; lesandinn fær ekkert handfast til að meta hvort ásökunin sé réttmæt. Samanburðurinn við evrópsk fyrirtæki sem færa bókhald í dollar er fyndin orðræðuleg aðferð, en hún er einföldun: aðstæður smáþjóðar með eigin gjaldmiðil og ríkja á evrusvæði eru ekki beinlínis sambærilegar, og höfundur gerir ekkert tilraun til að viðurkenna þann mun. Tónninn er einnig á köflum frekar illvígur, þar sem andstæðingum er ítrekað gefin ásetningur um vísvitandi blekkingu, sem veikir trúverðugleika rökanna fremur en að styrkja þau. Sem skoðanagrein er þetta þó viðunandi verk: höfundur rökstyður meginmálið sitt með nafngreindum heimildum og sannreynanlegum lagaákvæðum, en ákúrurnar gagnvart fjölmiðlum skorta stoð.