Felldi tár þegar henni var tjáð að hún væri ekki í lífshættu

Greinin er dæmigerð réttarsalsfrétt sem styðst við beina vitnisburði í dómsal: lögreglumaður, sjúkraliðar og dómskvaddur matsmaður eru allir nefndir sem heimildir, þótt enginn sé nafngreindur. Það er algengt og viðtekið í íslenskri réttarfréttamennsku þar sem dómsmeðferðin sjálf er opinber og sannreynanleg. Styrkleikar greinarinnar felast í því að hún flytur beinar tilvísanir í vitnisburð og heldur tóninum hlutlausum í viðkvæmu máli. Það sem vantar er þó athyglisvert. Sjónarmið verjanda Mancels koma hvergi fram; lesandinn heyrir eingöngu rödd ákæruvaldsins og vitna þess. Jafnvel í réttarsalsfréttum er eðlilegt að gefa verjandanum sess, sérstaklega þegar matsmaður leggur fram niðurstöður sem varða sakarefnið beint. Einnig skortir samhengi um ákæruna sjálfa: hvaða sakargiftir liggja fyrir, hver er hámarksrefsing, og hvernig verjandi hefur skilgreint vörn sína. Lesandinn fær ekki upplýsingar um hvort Mancel játi eða neiti sök. Setningin „þau hjónin hefðu gefið dóttur sinni kost á að vera áfram á lífi" er endursögn á orðum matsmanns en er sett fram án nokkurs fyrirvara um að þetta sé einungis frásögn ákærðu, sem gæti villst fyrir lesanda sem hlutlaus staðreynd. Þrátt fyrir þessa galla er greinin í grunninn traust og vandað réttarsalsreferat.