„Eitt­hvað það tilgerðarlegasta og hallærislegasta sem ég hef séð“

Mest ber á því að greinin er nær alfarið ein heimild: Máni Pétursson fær víðtækt rými til að gagnrýna borgarráð, en enginn fulltrúi Reykjavíkurborgar, borgarráðsmeirihlutans eða annarra hagsmunaaðila fær tækifæri til að svara. Þetta er alvarlegur jafnvægisgalli í frétt sem snýst um pólitíska ákvörðun; blaðamaður hefði átt að leita eftir viðbrögðum frá borginni, svo lesandinn gæti metið rökin beggja vegna. Staðhæfing Mána um að hann greiði tíu milljónir króna í gjöld til borgarinnar á einu ári er sett fram án nokkurs rökstuðnings eða gagna, og blaðamaður ýtir ekki á hann um heimildir fyrir þeirri fullyrðingu. Fyrirsögnin er bein tilvitnun úr gagnrýni Mána og rammar fréttina inn frá hans sjónarhorni áður en lesandinn hefur fengið tækifæri til að mynda sér skoðun. Staðreyndin um samþykkt borgarráðs og upphæð sjóðsins er sannreynanleg og vel sett fram, en umfjöllunin í heild virkar frekar sem vettvangur fyrir einn aðila en sem fréttaflutningur um stefnuákvörðun.