Orðið á götunni: Glámskyggni útgerðarforstjóra ríður ekki við einteyming

Greinin er birt sem ritstjórnarefni og leyfir sér því skýra afstöðu. Styrkur hennar liggur í því að vísa beint í nafngreind fyrirtæki og tilteknar hagnaðartölur úr ársfjórðungsuppgjörum: Samherji, Síldarvinnslan, Ísfélagið, Brim og Vinnslustöðin koma öll við sögu með tölulegum gögnum sem lesendur geta sannreynt. Tilvitnun í orð Gunnþórs Ingasonar og Guðmundar Kristjánssonar (Binna blanka) byggir á opinberum ummælum sem sögð voru á sínum tíma. Þetta gerir rökstuðninginn sannreynanlegan, sem er mikilvægt jafnvel í ritstjórnargrein. Hins vegar skortir greininguna ákveðið dýpt. Enginn greinarmunur er gerður á því hvort hagnaður fyrirtækjanna stafi af hækkuðu sjávarafurðaverði á alþjóðamörkuðum, gengishagræði eða innri hagkvæmni, frekar en því einu að veiðigjöld hafi ekki skaðað. Ef aðalröksemd greinarinnar er sú að veiðigjaldaleiðréttingin hafi ekki gengið af sjávarútveginum dauðum, þá þyrfti að minnsta kosti að viðurkenna að aðrir þættir geta skýrt góða afkomu, annars verður ályktunin of einföld. Jafnframt fær enginn forsvarsmanna tækifæri til að svara gagnrýninni, sem er ásættanlegt í ritstjórnarefni en dregur þó úr sannfæringarkrafti þegar ályktanir eru dregnar um hæfni forstjóra. Tónninn er skemmtilegur og beiskur, en rökin hefðu orðið sterkari með einu eða tveimur viðbótarsjónarhornum.