Full­veldið er undir­staða sveigjan­leikans: Hvers vegna EES-samstarfið dugar okkur

Greinin er birt sem skoðun, sem er réttilega merkt af miðlinum. Röksemdafærsla höfundar er skýr og samkvæm: hann teiknar upp afstöðu milli tveggja öfga og rökstyður að EES-samstarfið veiti Íslandi þann sveigjanleika sem smátt, auðlindadrifið hagkerfi þarfnist. Heiðarleikinn í gagnsæi er ásættanlegur; lesandinn fær að vita að höfundur er formaður Verkalýðsfélags Sjálfstæðisflokksins, sem setur skoðunina strax í pólitískt samhengi. Það sem veikir pistilinn sem röksemdarfærslu er skortur á tilgreinanlegum gögnum eða dæmum. Fullyrðingar eins og að fjórfrelsið sé „sennilega það besta sem gat hent auðlindadrifna hagkerfið okkar" og að breyttar aðstæður „krefjist alltaf tafarlausra viðbragða" eru settar fram sem augljós sannindi án þess að stuðst sé við hagvísa, samanburðartölur eða söguleg dæmi. Höfundur nefnir til dæmis evruna sem hættu en útskýrir ekki með dæmum hvers vegna eigin gjaldmiðill skilaði betur, til dæmis í kjölfar hrunsins 2008. Þannig verður greinin frekar yfirlýsing en raunveruleg greining. Formsetningin, að leysa upp umræðuna í tvo póla og staðsetja sig í skynsamlegri miðju, er alþekkt orðræðutækni sem getur virkað vel, en hér er hún notuð án þess að höfundur takist á við þau rök sem ESB-sinnar hafa fært fram. Hvar er mótrökin um samningsstöðu Íslands innan EES? Hvar er umfjöllun um lýðræðishallann sem gagnrýnendur benda á? Sem skoðanagrein er þetta viðunandi en yfirborðskennt, og nýtir ekki tækifærið til að sannfæra efasemdarfólk.