Þegar þögn laganna verður að banni

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er nafngreindur lögmaður. Sem slík ber að meta hana á forsendum rökstuðnings og huglegrar heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Á þeim forsendum stendur greinin vel. Höfundur vísar beint í orðalag laga nr. 129/1997, tilgreinir nákvæmar lagagreinar (4. mgr. 11. gr., 2. mgr. 8. gr., 3. mgr. 14. gr.) og tilvitnir í dóm Hæstaréttar, sem gerir rök hans sannreynanlegar fyrir hvern þann sem vill kanna málatilbúnaðinn sjálfur. Innri spenna dómsins er vel dregin fram: höfundur bendir á að rétturinn banni bréferfð í einu lagi en viðurkenni hana í öðru, og sú gagnrýni er rökstudd með beinum tilvísunum. Það helsta sem hefði mátt bæta er skýrari tilgreining á hvaða dómur Hæstaréttar er til umfjöllunar; númer málsins eða dagsetning er hvergi nefnd, sem torveldar lesanda að fletta máli upp. Samanburðurinn við Plessy gegn Ferguson og Buck gegn Bell er hugmyndafræðilega áhugaverður en togast á við mælikvarðann: að jafna íslenskum erfðaréttardómi við kynþáttaaðskilnað og nauðungarófrjósemisaðgerðir er stílbrögð sem víkka umræðuna en veikja jafnframt hlutfallsvitið. Feynman-hliðstæðan er sígild en á stundum hætt við að einfalda of mikið, enda er lögskýring í eðli sínu flóknari en efnisleg athugun. Þrátt fyrir þessa áskorun er röksemdarfærslan samtætt og vel undirbúin; höfundur á skilið viðurkenningu fyrir ítarlega greiningu sem gerir lesanda kleift að mynda sína eigin skoðun.