Hvað er hægt að semja um?

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta sem slíka. Styrkur hennar felst í því að höfundur vísar beint í nokkrar sannreynanlegar heimildir: upplýsingabækling ESB, yfirlýsingu Mörtu Kos stækkunarráðherra, vefsíðu sambandsins, viðræðuramma vegna umsóknar Íslands og greinargerð með þingsályktun Viðreisnar. Þetta gefur lesandanum raunverulega möguleika á að kanna forsendur röksemdafærslunnar. Jafnframt viðurkennir höfundur að hægt sé að semja um sérlausnir og tímabundnar undanþágur, sem sýnir ákveðna heiðarleika í meðhöndlun efnisins. Á hinn bóginn er framsetningin ekki gallalaus sem rökfærsla. Lykilforsenda greinarinnar, að sérlausnir „breyti engu" um yfirstjórn, er sett fram sem augljós staðreynd en ekki rökstudd frekar. Hér hefði mátt útskýra nánar hvers vegna sérlausnir annarra ríkja (til dæmis Finnlands í landbúnaðarmálum eða Álandseyja í skattamálum) hafi ekkert raunverulegt gildi. Tóninn gagnvart Berglindi Guðmundsdóttur er niðrandi; orðalagið „hanga á því hálmstrái" og „nokkurn veginn sama hvað" er meira kaldhæðni en rökfærsla, sem veikir greininguna. Þrátt fyrir þetta stenst greinin vel sem skoðanabirt efni: höfundur tilgreinir menntun sína og bakgrunn, heimildir eru nafngreindar og sannreynanlegar, og meginrök eru skýr þótt þau séu einhliða að eðli máls.