Útskiptin miklu og svikula elítan

Greinin er í eðli sínu endursögn á hlaðvarpsþætti, ekki sjálfstæð fréttaskrif eða greining. Nafngreindir sérfræðingar, Hulda Þórisdóttir og Eiríkur Bergmann, eru einu heimildir greinarinnar og báðir koma úr sama hlaðvarpinu. Það er hvorki reynt að afla viðbótarsjónarhorns né bent á fræðilega gagnrýni á þessa sögufrásögn; lesandinn fær eina túlkun kynnta sem hlutlaust yfirlit. Söguleg fullyrðing eins og að „gullöld" hafi endað árin 1972 og 1973 er einföldun sem hefði þurft frekari útskýringu eða fyrirvara. Jafnframt er beinn tilvitnun í Huldu ein einasta tilvitnun í greininni, sem þýðir að höfundurinn endursegir sjónarmið prófessoranna frekar en að láta þau koma fram á eigin forsendum. Það er ekkert athugavert við að skrifa yfirlitsgrein um hlaðvarp, en þegar efnið er pólitískt viðkvæmt, eins og samsæriskenningar, innflytjendamál og popúlismi, hefði verið eðlilegt að bæta við sjálfstæðri heimild eða gagnrýnu sjónarhorni. Framsetningin hallar greinilega í þá átt að túlka alla gagnrýni á innflytjendastefnu sem afsprengi popúlisma eða samsæriskenningahugsana, án þess að greina á milli lögmætrar umræðu og öfgakenndra samsærishugmynda. Greinin er vel skrifuð en veitir lesandanum takmarkað frelsi til að mynda sér eigin skoðun.