Ís­land 2.0

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er gagnsær um stöðu sína sem formaður Evrópuhreyfingarinnar, sem er mikilvægt. Röksemdafærslan er skýr í uppbyggingu: höfundur dregur upp þrjú meginrök (byggðamál, evran, öryggi) og setur þau fram á aðgengilegan hátt. Hins vegar er nokkuð um fullyrðingar sem standa án stuðnings. Talan um að byggðaþróunarsjóður Evrópu ráði yfir „árlega upphæð sem nemur fimmföldum fjárlögum íslenska ríkisins" er dæmi; ekki er vísað í neina heimild eða tiltekna fjárhæð, og lesandinn getur ekki sannreynt þessa tölu innan greinarinnar sjálfrar, þótt hún gæti átt sér stoð í opinberum gögnum ESB. Sama á við um fullyrðinguna um „umfangsmikla lækkun vaxta" við upptöku evrunnar; þar vantar vísan í hagfræðilegar rannsóknir eða samanburðargögn frá sambærilegum ríkjum. Í skoðanagrein er ekki krafist jafnvægis á sama hátt og í frétt, en þegar höfundur vísar til andstæðinga sinna sem boðbera „fullkominnar þvælu" og „heimsendaspádóma" er rökstuðningurinn frekar tilfinningadrifinn en efnislegur; hann fjallar ekki um raunverulegar áhyggjur sem gætu fylgt aðild, svo sem áhrif á sjávarútvegsstefnu eða fullveldismál, heldur afgreiðir þær sem óskynsamlegar. Þetta veikir röksemdafærsluna á eigin forsendum. Greinin stendur vel sem pólitísk málflutningur en skorti á gögnum og viðurkenningu á raunverulegum gagnrökum dregur úr þyngd hennar sem rökstuddri skoðun.