Vill Skúla Tómas á stofnun: „Ríkis­valdið er rosa­legur söku­dólgur í þessu máli“

Stærsti ágallinn á þessari frétt er hve einhliða hún er. Eva Hauksdóttir, dóttir hinnar látnu og lögmaður, fær að lýsa ákærða sem „grunaðan raðmorðingja" og segja að hann eigi að vera „vistaður á viðeigandi stofnun" án þess að nokkuð andmæli komi fram frá verjanda Skúla Tómars eða öðrum aðilum málsins. Í dómsmálafréttum er grundvallarregla að gefa sakaðum aðila eða lögmanni hans tækifæri til svara; það skortir algjörlega hér. Fyrirsögnin sjálf tekur tilvitnun úr viðtalinu og gerir hana að meginboðskap fréttarinnar, sem eykur á einhliða framsetningu. Blaðamaðurinn sýnir þó ákveðna faglega meðvitund með því að leiðrétta fullyrðingu Evu um ellefu manndráp: tekið er fram að sex tilvik fóru í formlega rannsókn og fimm þeirra voru felld niður. Sú leiðrétting er mikilvæg, en hún vegur ekki upp á móti því að enginn rödd kemur frá varnarhliðinni. Ákæran sjálf er nafngreind og sannreynanleg sem opinbert dómskjal, sem er styrkur. Engu að síður, þegar frétt birtist sem ritstjórnarefni í fréttaflokki og gefur einungis ákæruaðila og brotaþola rými, á lesandinn á hættu að fá skakka mynd af óloknu dómsmáli. Það hefði verið einfalt að hafa samband við verjanda ákærða og nefna a.m.k. að hann hafi ekki viljað tjá sig, ef svo hefði verið.