„Við ætlum okkur að hafa festu og vinnufrið“

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en les nær eins og eintal verðandi borgarstjóra. Hildur Björnsdóttir er eina heimildin sem fær raunverulegan vettvang; tilvitnun í Mörtu Guðjónsdóttur úr mars er sögulegt klipp sem sett er í samhengi eftir á, ekki raunveruleg gagnröddin. Ef fjallað er um myndun nýs meirihluta hefði verið sjálfsagt að leita eftir viðbrögðum frá Miðflokknum, sem lenti utan meirihlutans, eða frá öðrum stjórnmálaöflum borgarinnar. Tillagan um sölu Carbfix og Ljósleiðarans er veigamikil stefnuákvörðun sem birt er án þess að nokkur sérfræðingur eða hagsmunaaðili fái að meta hana. Sama á við um gagnrýni á veggjöld og samgöngusáttmálann: framsetningin ber einungis sjónarhorn Sjálfstæðismanna án þess að önnur sjónarmið séu nefnd. Fréttin virkar því sem miðill áætlunar nýs meirihluta fremur en sjálfstæð fréttaflutningur. Til jákvæðs ber að nefna að tilvitnunum er vel sinnt og lesandinn fær skýra mynd af fyrirætlunum Hildar, en það er ólíkt fréttamennsku þar sem spurningin „er þetta rétt eða skynsamlegt?" á líka erindi.