Til varnar Gísla Marteini og Borgarlínu

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Rökfærslan er skýr í grunnatriðum: höfundur samþykkir fræðilegar forsendur Borgarlínu en heldur því fram að framkvæmdin hafi verið klúðruð, og í því felst áhugaverð afstaða sem ekki er algeng í umræðunni. Hins vegar er rökstuðningurinn víða of laus við gögn. Höfundur vísar í „kannanir" sem sýni vilja borgarbúa án þess að nafngreina eina einustu könnun; hann talar um „fjölmarga skipulagsfræðinga" án þess að nefna einn á nafn; hann fullyrðir að sum hverfi hafi „ekki einu sinni strætó" án þess að tilgreina hvaða hverfi. Þetta veikir rökfærsluna, sérstaklega þar sem greinin gefur sig út fyrir að vera rökhugsuð gagnrýni fremur en hrein tilfinningaleg skoðun. Gagnrýni á Gímaldið og viðtal þess við Gísla Martein er sett fram í háðslegan tón, sem er löglegt í skoðanagrein, en lýsingin á því að miðillinn sé „í keppni um að skýra þetta út fyrir heimskum borgarbúum" er eignuð á Gímaldið án þess að benda á dæmi. Þar er framsetningin ósanngjörn jafnvel á forsendum pistils. Niðurstaðan, að brennt barn forðist eldinn og vinstri maður velji sér minnst slæman hægriflokk, er beitt og skemmtileg en kemur nokkuð snögglega; rökin sem leiða að henni hefðu mátt vera sterkari ef höfundur hefði nefnt tiltekin dæmi um „klúður" í stað þess að vísa almennt í „margsönnuð" mistök. Sem skoðanagrein er þetta sæmilegt, en gæti verið sterkara ef fullyrðingarnar væru betur studdar.