Tölurnar tala sínu máli

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er skýrt auðkenndur sem frambjóðandi Viðreisnar, sem er til fyrirmyndar í gagnsæi. Á forsendum skoðanagreinar er rökstuðningurinn á köflum áhugaverður; höfundur vísar í nafngreinda heimild, mælaborð Sambands íslenskra sveitarfélaga, og tilgreinir tilteknar prósentutölur (8% hækkun fasteignaskatts á íbúðarhúsnæði, 16% á atvinnuhúsnæði, 67% aukning skatttekna, 131% skuldahækkun). Þetta gefur lesandanum tækifæri til að sannreyna helstu tölur sjálfur. Veikleikinn liggur hins vegar í nokkrum atriðum. Í fyrsta lagi er fullyrðingin um 131% skuldahækkun sett fram án nánari tilvísunar í hvaða skuldamælikvarða er stuðst við eða á hvaða tímabili nákvæmlega, sem gerir lesandanum erfiðara um vik að sannreyna hana jafnvel þótt mælaborðið sé aðgengilegt. Í öðru lagi er röksemdafærslan um skuldahlutfall nokkuð einsleit; höfundur fullyrðir að vaxtaberandi skuldir „standi í stað" en sýnir ekki fram á það með tölum, heldur setur það fram sem staðreynd. Í þriðja lagi er samanburðurinn við nágrannasveitarfélög almennur og ónafngreindur: „sveitarfélögin í kringum okkur hafa lækkað þessa sömu skatta" stendur án dæma eða tilvísana. Sem kosningaáróður er greinin heiðarleg um tilgang sinn, en sem skoðanagrein í fjölmiðli skorti á að rökstyðja alla liði jafn vel og fyrirsögnin gefur til kynna.