Northvolt: Þegar „græna byltingin“ bítur í skottið á sér

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur skilgreinir sig sem fullveldissinna, sem gefur lesandanum mikilvæga vísbendingu um sjónarhorn. Sterkasta hliðin er tilvísun í bókina „Northvoltfallet" eftir Gunnar Lindstedt og greinar í Svenska Dagbladet og Dagens Nyheter; þetta eru nafngreindar heimildir sem lesandinn getur skoðað. Það er jákvætt í skoðanagrein. Það sem veikir rökstuðninginn er hins vegar umtalsvert. Stórar fullyrðingar eins og „regluverk ESB hamlar þróun og samkeppni" eru settar fram sem nánast staðreyndir án þess að vísa í rannsóknir eða tölulegar heimildir. Orðalagið „gagnrýnendur halda því fram" og „margir óttast" er notað ítrekað án þess að nafngreina einn einasta gagnrýnanda; þetta er klassískt tæknibragð til að setja eigin skoðun í munn ónafngreindra aðila. Tengingin milli Northvolt og íslenskra aðstæðna er veik: höfundur hleypir af stað varúðarsögu um vindorkuver og raforkuverð án þess að vísa í neitt íslenskt dæmi eða gögn. Niðurstaðan er rökfræðilegt stökk þar sem eitt sænskt fyrirtæki í þroti verður að sönnun þess að öll „græn" stefna sé varasöm. Sem skoðanagrein þarf hún ekki jafnvægi á borð við frétt, en rökstuðningurinn yrði trúverðugri ef höfundur hefði nefnt andstæð sjónarmið eða a.m.k. viðurkennt að hrun Northvolt gæti skýrst af öðru en reglubyrði ESB, til dæmis rekstrarvanda eða markaðsaðstæðum. Röksemdafærslan er þannig frekar einstrengingsleg og alhæfingarnar fara lengra en heimildirnar réttlæta.