Mun lægri gjöld en út­tekt Við­skipta­ráðs gefur til kynna

Greinin byggir nánast alfarið á sjónarmiðum eins heimildamanns, Guðmundar Benedikts Friðrikssonar hjá Reykjavíkurborg, sem fær stóran hluta textans til að mótmæla niðurstöðum Viðskiptaráðs. Hann er nafngreindur og vísar í opinber gögn borgarinnar, sem er gott. Viðskiptaráð fær takmarkað svigrúm til svars; vísað er í ummæli Lísbetar Sigurðardóttur úr öðru viðtali (Reykjavík síðdegis) sem viðurkenndi skort á gögnum, en það er ekki bein viðbrögð við fullyrðingum Guðmundar. Þetta skapar ójafnvægi: kjarni fréttarinnar er í raun andsvar borgarinnar við gagnrýni, en Viðskiptaráð fær ekki beint tækifæri til að svara þeim tölum og rökum sem Guðmundur leggur fram. Framsetningin í fyrirsögn og inngangstexta tekur afstöðu með fullyrðingu borgarinnar, þar sem hún segir gjöld „mun lægri" sem staðreynd frekar en sem ágreining tveggja aðila. Tölur Guðmundar, eins og 2300 milljónir og 3600 milljónir, eru sagðar koma úr opinberum gögnum borgarinnar, sem lesandi getur í grundvallaratriðum sannreynt. Hins vegar hefði verið eðlilegt að spyrja Viðskiptaráð hvort þessi aðferðafræði, að deila heildarkostnaði á allar íbúðir, sé sambærileg við þeirra eigin útreikninga. Einkennilegt er að orðið „dude" birtist í meginmáli greinarinnar, sem bendir til klippivilla eða ritstjórnarleysis. Á heildina litið er þetta einhliða greinarskrif sem þjóna hagsmunum borgarinnar meira en jafnvægissjónarmiðum.