Vil­hjálmur sýni kjó­sendum virðingar­leysi

Megingalli greinarinnar er að Vilhjálmur Árnason er nafngreindur í fyrirsögn og sakaður um virðingarleysi við kjósendur, en hvergi kemur fram að hann hafi verið beðinn um viðbrögð eða fengið tækifæri til andsvara. Þetta er grundvallarregla í fréttamennsku: sá sem er gagnrýndur á rétt á að svara. Greinin nefnir að Vilhjálmur „kveðst ætla að gera upp ónefnd mál áður en hann segir af sér," sem bendir til einhvers konar samskipta, en engin bein tilvitnun eða formleg svörun er birt. Áslaug sjálf er heldur ekki vitnuð beint nema með óbeinni tilvísun um reglur sem gildi um alla þingmenn. Þannig byggist greinin nær alfarið á mati eins sérfræðings, Hauks Arnþórssonar, sem bæði leggur dóm á námsleyfið og tvístörfin. Haukur er vissulega nafngreindur og er stjórnsýslufræðingur, sem gefur honum ákveðið trúverðugleikastig, en ein rödd er ófullnægjandi þegar framsetningin er jafn harðorð og hér. Reglur um biðlaun eru útskýrðar á skýran hátt og upphæðin (tæpar tíu milljónir) er sannreynanleg út frá opinberum launareglum Alþingis. Framsetningin hallar þó merkjanlega; fyrirsögnin tekur beinlínis upp túlkun sérfræðingsins sem staðreynd, ekki sem mat. Sögulegu dæmin um Davíð Oddsson, Rósu og Bryndísi eru áhugaverð en veikja frekar jafnvægi greinarinnar þar sem þau draga athyglina enn frekar að Sjálfstæðisflokknum án þess að flokknum sé gefinn kostur á svörum. Greinin er birt sem ritstjórnarefni undir flokknum „Fréttir," sem gerir kröfu um hefðbundið fréttajafnvægi.