Um einkarétt á völdum
Utanríkisráðherra og formaður Viðreisnar ver ríkisstjórnina gegn gagnrýni stjórnarandstöðunnar. Hún nefnir veiðigjöldin og umræðuna um Daða Má Kristófersson fjármálaráðherra sem dæmi. Meginstef greinarinnar er að gömlu valdaflokkarnir telji sig eiga einkarétt á völdum og bregðist við öllum breytingum með tortryggni.
Greinin birtist sem skoðanagrein, en mótsögn í henni vegur þyngst. Höfundur gagnrýnir stjórnarandstöðuna fyrir að gera fólki upp „annarlegar hvatir“. Sjálf lýkur hún sama kafla á því að fullyrða að andstæðingarnir vilji endurheimta völd „sem þau telja sig eiga einkarétt á“. Þar gerir hún nákvæmlega það sem hún finnur að hjá öðrum.
Vörnin fyrir Daða Má Kristófersson er af sama toga. Réttilega er bent á að stjórnskipunar- og eftirlitsnefnd eigi að ljúka skoðun sinni áður en niðurstaða er dregin. Í stað þess að svara efnislega því sem ráðherranum er gefið að sök um samskiptin vegna Landsvirkjunar býður höfundur hins vegar fram eigin vitnisburð um heilindi hans. Persónulegt traust er ekki rök í málinu og gengur raunar gegn þeirri kröfu að bíða niðurstöðunnar.
Dæmið af Síldarvinnslunni er veikasti hlekkurinn: jákvæð afkomuviðvörun eins stærsta útgerðarfélags landsins segir lítið um áhrif veiðigjalda á minni útgerðir eða einstök byggðarlög, en þau voru kjarni varnaðarorðanna. Hagsmunir höfundar eru þó skýrt tilgreindir og textinn er vel skrifaður sem málflutningur stjórnarflokks.
