Deila um hvort laxeldið myndi valda veiðibanni innan sjávarjarða
Fréttin fjallar um andmæli eigenda fimm sjávarjarða við byggingarleyfisumsókn Kaldvíkur vegna laxeldis í Seyðisfirði. Deilan snýst einkum um hvaðan 150 metra veiðibannsvæði skuli mælt. Landeigendur benda einnig á fleiri annmarka, svo sem fjarlægð frá ósum Fjarðarár og ófullnægjandi ofanflóðamat.
Andmælabréf landeigenda er burðarás fréttarinnar. Það er frumgagn og gefur umfjölluninni traustan grunn. Höfundur gerir vel að leita til Húsnæðis- og mannvirkjastofnunar um meginágreininginn, hvaðan veiðibannsvæðið skuli mælt, og fær skýrt svar með vísun í reglugerð. Þar mætast tvö sjónarmið með eðlilegum hætti.
Eftir það þynnist raddflóran. Fullyrðingar landeigenda um hafnarsvæði, 4,6 kílómetra fjarlægð frá ósum Fjarðarár og takmarkað ofanflóðamat Veðurstofunnar eru raktar hver af annarri án þess að stofnunin, sveitarfélagið eða Kaldvík fái að svara. Fyrirtækið sem sækir um leyfið á hvergi orð í fréttinni. Fjarlægðina hefði mátt bera saman við strandsvæðaskipulagið sjálft, enda er það opinbert skjal.
Framsetningin hallar ekki skýrt í aðra áttina, en myndlíkingin um að samtökin „andi kröftuglega niður um hálsmálið“ á stofnuninni er óþarflega lituð í fréttatexta. Fullyrðingin um að nær allur fjörðurinn sé helgunarsvæði sæstrengsins stendur auk þess án heimildar, þótt hún skipti sköpum fyrir rök málsins. Vandað upphaf sem nær ekki alla leið.
