Að tryggja námsgögn eða stjórna útgáfunni?
Formaður stjórnar Þróunarsjóðs námsgagna svarar grein forstjóra Miðstöðvar menntunar og skólaþjónustu og heldur því fram að lögbundin ábyrgð ríkisins á framboði námsgagna feli ekki í sér að ríkisstofnun eigi að leiða þróun og útgáfu þeirra. Hún vísar til laga nr. 91/2023 og 71/2007 og til fyrirkomulags í sænskumælandi Finnlandi.
Höfundur stýrir sjóði sem á beinlínis hlut að máli, og það kemur ekki fram fyrr en í síðustu línu skoðanagreinarinnar. Upplýsingin er þó gefin, og lesandinn getur metið rökin í ljósi hennar. Rökin sjálf standast að mestu: vitnað er orðrétt í grein Þórdísar Jónu, lögin eru nefnd með númeri og greinarmunur á því að tryggja framboð og að leiða útgáfu er skýrt dreginn.
Heiðarleikinn sést líka í því að höfundur viðurkennir það sem mælir á móti. Hún segir Þórdísi „réttilega“ benda á að fjármagn eitt dugi ekki og játar að lítið málsvæði kalli á opinberan stuðning. Fyrir vikið verður andmælagreinin sanngjörn, ekki bara mótþrói.
Veikasti hlekkurinn er Finnland. Fullyrt er að finnska menntamálastofnunin hafi „skýrt“ hlutverk sitt, en hvorki skjal né yfirlýsing er nefnd, þótt samanburðurinn beri uppi stóran hluta röksemdanna. Samlíkingin við „vörur og þjónustu“ í lokin gengur einnig of langt, því höfundur hefur sjálf rökstutt að námsgögn á litlu málsvæði lúti öðrum lögmálum en markaðsvara.
