Borgin gerði ekkert í nær þrjú og hálft ár

Greinin nýtir opinbert skjal, skýrslu Ríkisendurskoðunar, sem aðalheimild og miðlar efni hennar á skipulegan hátt. Þetta er réttmæt nálgun í fréttaflutningi og gerir lesandanum kleift að sannreyna flest atriði. Jákvætt er að í lokin birtast andmæli Isavia og Samgöngustofu við þeirri niðurstöðu Ríkisendurskoðunar að takmarkanir á sjúkraflugi hafi verið notaðar sem þrýstiaðferð; sá hluti gefur lesandanum raunverulega tvíhliða mynd. Á hinn bóginn vantar algjörlega viðbrögð frá Reykjavíkurborg, sem er sá aðili sem harðast er dreginn í dilka í skýrslunni. Borgin fær engin bein svör í greininni, þótt henni sé meira að segja gefin ákveðin rödd í gegnum skýrsluna sjálfa (að hún hafi talið sig hafa staðið við skuldbindingar sínar). Bein svör hefðu styrkt fréttina verulega. Einnig er fyrirsögnin einbeittur ásakanatónn gagnvart borginni, en skýrslan sjálf dreifir gagnrýni á alla þrjá aðila: borgina, Samgöngustofu og innviðaráðherra sem nýtti ekki heimild sína. Framsetningin leggur því meiri áherslu á vanrækslu borgarinnar en skýrslan sjálf virðist réttlæta. Að lokum hefði umfjöllunin orðið markvissari ef vísað væri í titil eða dagsetningu skýrslunnar svo lesendur gætu leitað hennar upp.