Nei, ég vil ekki vinna með þér!

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Björn Leví dregur á eigin reynslu sem þingmaður til að rökstyðja kröfu sína um málefnasamstarf; sú persónulega heimild er eðlileg í þessu formi. Röksemdafærslan er skýr: valdasamstarf leiðir til þess að mál séu tekin í gíslingu og kaupslög ráði för, á meðan málefnasamstarf leyfi frjálsa atkvæðagreiðslu eftir sannfæringu hvers og eins. Hann styður þetta með einu sögulegu dæmi þar sem lokun málaskrár á Alþingi hafi leitt til þess að eitt mál, sem naut þverflokkalegrar stuðnings, komst ekki til afgreiðslu nema allir ráðherrar fengju sín mál samhliða. Dæmið er áhugavert en ónákvæmt: engin þinglok eru tilgreind, ekkert málsnúmer nefnt og enginn flokkur eða ráðherra nafngreindur. Þessi óákveðni veikir sannfæringarkraftinn og gerir lesandanum erfitt um vik að sannreyna fullyrðinguna. Höfundur viðurkennir þó takmörk eigin hugmyndar, til dæmis varðandi fjármálaáætlun, sem sýnir ákveðna heiðarleika. Aðalveikleikinn er að greinin nefnir „einn flokk" sem sé sérstaklega góður í að taka mál í gíslingu, án þess að nefna hvaða flokk á í hlut. Þannig eru alvarlegar ásakanir settar fram á dulinn hátt sem enginn getur borið saman við gögn. Sem skoðanagrein er þetta þokkalegt; rökin eru innbyrðis samkvæm og tónninn sanngjarnt persónulegur, en skortur á áþreifanlegum dæmum dregur úr þyngd efnisins.