Vellystingar á yfir­drætti

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta á þeim forsendum. Styrkur hennar liggur í því að höfundur vísar í nafngreindar heimildir: gögn Hagstofu Íslands um rekstur hins opinbera 1980 til 2025, bráðabirgðatölur sömu stofnunar um skuldastöðu og skýrsluna Innviðir á Íslandi 2025 um viðhaldsskuld innviða. Tölur eins og samanlögð neikvæð afkoma upp á 2.157 milljarða króna, heildarskuldir um 4.200 milljarða og innviðaskuld um 680 milljarða eru settar fram á þann hátt að lesandi getur í grundvallaratriðum sannreynt þær hjá Hagstofunni. Þetta er vel yfir meðallagi skoðanagreina hvað varðar gagnagrunn. Hins vegar eru nokkrir veikleikar. Höfundur hafnar landsframleiðslu sem viðmiði án þess að útskýra hvers vegna raunútgjöld á föstu verðlagi séu endilega réttari mælikvarði; hann viðurkennir að samanburður við landsframleiðslu sé „hluti af myndinni" en fer ekki þá leið sjálfur, sem veikir rökin. Fullyrðingin um 129% tekjuaukningu á mann á móti 153% gjaldaaukningu er sett fram sem sönnun þess að kerfið sé á rangri braut, en engin tilraun er gerð til að sundurliða gjaldaliðina: hvaða hluti aukningarinnar er heilbrigðisþjónusta, menntun, almannatryggingar? Án slíkrar sundurliðunar er ályktunin ógagnrýnin. Tengingin við ESB-umræðuna kemur óvænt seint í textanum og er ekki rökstudd frekar en með vísbendingu um „ytra aðhald"; þar hefði þurft dýpri greiningu til að rökin stæðust. Að lokum er vert að nefna að höfundur er kynntur sem „starfandi framkvæmdastjóri og áhugamaður um opinber fjármál" en ekki segir hvaða fyrirtæki hann stýrir, sem gæti skipt máli fyrir mat á hagsmunatengslum.