Aðgerðirnar komi í veg fyrir skuldahækkun heimilanna

Greinin er í raun viðtal við einn stjórnmálaflokk um eigin stefnumörkun, sem er fullkomlega lögmætt form. Vandinn er að fjölmargar tölulegar fullyrðingar fá að standa án nokkurrar gagnrýnnar skoðunar. Lilja segir til dæmis að aðgerðirnar muni lækka verðbólgu um 1%, að skuldir heimilanna myndu annars hækka um 20 milljarða og að lækkun matarskatts skili sér í 0,5% verðbólgulækkun. Þetta eru mjög nákvæmar tölur sem lesandinn hefur enga leið að meta án þess að óháður hagfræðingur eða Seðlabankinn fái að tjá sig um forsendurnar. Blaðamaður spyr vel um kostnaðinn og jafnvægi ríkissjóðs, en spurningarnar snúast allar um innri rökfræði tillagnanna frekar en að ögra grunnforsendum þeirra. Til dæmis er engin spurning um hvort tímabundin skattalækkun skili sér raunverulega til neytenda eða hvort fyrirtæki gleypji mismuninn. Ríkisstjórnin, sem er bein viðmælandi gagnrýninnar, fær ekki tækifæri til að svara. Þetta er ekki stórt verk ef greinin er hugsuð sem stutt kynning á stefnumálum, en þar sem fyrirsögnin setur fram tölulega fullyrðingu sem staðreynd hefði verið eðlilegt að merkja hana skýrar sem fullyrðingu flokksins.