Vilhelm Jónsson skrifar: Endurskoðun kjarasamninga – eða endurnýjun blekkingarinnar?

Greinin er birt sem skoðun, sem þýðir að hún er metin á forsendum rökstuðnings og hugmyndafræðilegs heiðarleika fremur en heimildaræðar. Vilhelm setur fram skýra röksemdafærslu: kerfið hafi ítrekað brugðist og sömu aðferðir skili alltaf sömu niðurstöðu. Þessi grundvallarforsenda er trúverðug sem skoðun og tengist almennt viðurkenndri umræðu. Veikleikinn liggur þó í því hversu almennt hún er sett fram; fullyrt er að verðbólga éti kaupmátt og vextir gleypi launahækkanir, en engar tölur eða tilvísanir í hagskýrslur eða rannsóknir styðja þessar staðhæfingar nánar. Fyrir skoðanagrein er slíkt ekki stórt áfall, en rökstuðningurinn hefði orðið sannfærandi ef höfundurinn hefði vísað í a.m.k. eina mælanlega staðreynd, til dæmis þróun raunlauna eða húsnæðisverðs. Gagnrýnin á formann Starfsgreinasambands Íslands er skýr en ónafngreind; lesandinn getur þó auðveldlega borið kennsl á viðkomandi. ESB-umfjöllunin kemur nokkuð óvænt inn í greinina og tengist kjarasamningsumræðunni aðeins óbeint, sem veikir samheldni röksemdafærslunnar. Á heildina litið er þetta vel skrifuð skoðanagrein með skýrum meginþræði, en hún treystir meira á tilfinningalegt afl en efnislegan stuðning.