„Konur upp­lifa ekki öryggi í ís­lensku sam­fé­lagi“

Stærsti gallinn við þessa frétt er að hún er í raun eins konar boðleiðin fyrir stefnumál ráðherra, þar sem enginn annar aðili fær að tjá sig. Greinin hefði styrkst verulega ef blaðamaðurinn hefði leitað til sérfræðinga í refsivörslurétti um þyngingu refsinga, talað við samtök sem vinna með þolendum vændis eða jafnvel fengið viðbrögð stjórnmálamanna í stjórnarandstöðu. Fullyrðingin um að „Ísland er komið á kortið sem sölustaður vændis" fer áskorunarlaus fram; engin tölfræði eða tilvísun í rannsóknir styður hana. Tilvitnun ráðherrans um „kornungar stelpur" sem komi til landsins er sterk staðhæfing sem krefst stuðnings, til dæmis frá lögreglu eða mannréttindastofnunum, en ekkert slíkt er veitt. Á jákvæðari nótu er uppbygging fréttarinnar skýr: Istanbúl-samningurinn er nefndur sem lagalegur grunnur, lagabreytingin um nálgunarbann og ökklaböndum er tilgreind sem nýsamþykkt á Alþingi, og helstu áherslur áætlunarinnar eru taldar upp. Þetta veitir efnislegt samhengi. Samt er blaðamaðurinn of þægur gagnvart heimildinni. Hann áskorar ekki fullyrðingu ráðherrans um að Ísland sé „heimsmeistari í jafnrétti" á sama tíma og konur upplifi ekki öryggi. Tvær innsláttarvillur koma einnig fram í tilvitnunum: „janfréttismálum" í stað „jafnréttismálum" og endurtekning á „er það alltaf staðan" sem bendir til hraðrar vinnslu.