Varan­legar undan­þágur: skýja­borgir eða raun­hæf samnings­mark­mið?

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Kjarni röksemdarinnar, þ.e. að fordæmi um varanlegar undanþágur frá grundvallarreglum ESB séu fá, er vel upp settur og sannreynanlegur; höfundur vísar í opinber gögn og nefnir tiltekin dæmi (Danmörk, Írland, Pólland) ásamt áratölum. Dæmið um írska fiskveiðikvóta er áhugavert en sett fram án nákvæmrar tilvísunar í skjöl eða ákvarðanir, sem veikir það sem staðhæfingu. Nokkrar staðreyndavillur eða ónákvæmni vekja athygli: undanþága Danmerkur frá evrunni var formgerð með Edinburgh-samkomulaginu 1992, ekki árið 1973, og Amsterdam-sáttmálinn er frá 1997; undanþága Bretlands frá Schengen er sleppt en sú írska er nefnd, þótt hún sé ekki endilega sjálfstæð „varanleg undanþága" í sama skilningi. Listi höfundar um undanþágur er því einfaldaður og vantar til dæmis dönsku varnarstefnuundanþáguna. Þetta skiptir máli vegna þess að röksemdin hvílir á fullyrðingunni „þetta er allt og sumt"; ef listinn er ófullkominn veikist grunnurinn. Í seinni hluta greinarinnar fer höfundur yfir í gagnrýni á efnahagsstefnu ríkisstjórnarinnar og fullyrðir ýmislegt um verðbólgu, atvinnuleysi og „sinnuleysi" án tilvísana í tölulegar heimildir, sem dregur úr sannfæringarkrafti þess hluta. Einnig er fullyrðingin um að ríkisstjórnin hafi „viðurkennt" að samningaviðræður taki allt súrefni úr stjórnkerfinu sett fram án þess að vísa í ákveðna heimild eða ummæli. Sem skoðanagrein er röksemdin skýr og vel skipulögð í fyrri hluta, en ónákvæmni í sögulegum fordæmum og óstuddur efnahagshluti draga úr trúverðugleika.