Hefði Pétur borgað með sér?

Greinin er birt sem fastur ritstjórnardálkur og verður því metin á forsendum skoðanaskrifa, ekki heimildabalans. En jafnvel þar eru kröfur: pistill sem segir að samlíking sé vonlaus þarf að sýna hvers vegna. Hér er hið gagnstæða gert. „Óþarfi er að eyða mörgum orðum á það hve vonlausa samlíkingu er um að ræða“ er ekki röksemd, heldur undanbrögð. Höfundurinn lýsir sjálfur yfir að hann ætli ekki að færa fram það sem lesandinn kom til að fá.

Þyngsta veilan er samt sú að auglýsingin er hvergi vitnuð orðrétt. Lesandinn fær aðeins endursögn dálkahöfundarins á því hvernig Pétur bar aðildarviðræður saman við flutning sinn frá Fram til Hammarby. Þegar öll gagnrýnin hvílir á því hve léleg samlíkingin sé, en samlíkingin sjálf er aldrei sýnd, getur lesandinn ekki lagt eigið mat á hana. Það hefði kostað eina setningu að birta orðin.

Upphaf pistilsins fer í allt annað: kosningaárangur Péturs í vor og að hann hafi verið „sérvalinn“ af formanni Samfylkingarinnar. Þetta á ekkert erindi við það hvort samlíking í auglýsingu haldi vatni. Sama gildir um afgreiðsluna á Sjá-hreyfingunni sem „einfeldningslega“ ásamt „flest annað sem frá umræddri hreyfingu kemur“; alhæfing sett fram sem staðreynd og hvergi stutt neinu dæmi.

Eina raunverulega hugmyndin er falin í lokaspurningunni um hvort Pétur hefði þurft að borga með sér. Þar leynist vísun í kostnað og skilmála aðildar, sem er lögmætt umræðuefni og hefði getað orðið kjarni málefnalegs pistils. Höfundurinn skilur hana eftir sem hnyttni og byggir ekkert á henni.

Framsetningin hallar skýrt gegn Evrópusambandsviðræðum og gegn Samfylkingunni, sem er innan réttinda skoðanadálks. Vandinn er ekki afstaðan heldur að rökin vantar. Í þessu formi er þetta stutt persónuleg hnýting í nafnkunnan mann, ekki innlegg í umræðu sem lesandinn verður fróðari af.