Skýrslur og fiskar undir steinum

Greinin er birt sem skoðanadálkur og ber að meta á þeim forsendum. Rökstuðningurinn er á köflum skýr og áhugaverður, sérstaklega þar sem vísað er til skrifa Jóns Helga Egilssonar um evruskýrsluna; sú gagnrýni byggir á nafngreindum sérfræðingi sem les frumskjalið sjálfur og bendir á misræmi milli skýrslunnar og fréttatilkynningar ráðuneytisins. Þetta er rökrétt kjarni greinarinnar og hefur sannanleg gögn að baki. Hins vegar er verulegur veikleiki í meðferð fyrri dæmisins um eignarhaldssskýrsluna. Höfundur fullyrðir að hlutdeild stærstu útgerða sé „einungis um 5%" af eigin fé viðskiptahagkerfisins og að skýrslan sé „pólitísk refskák" án þess að vísa í neina heimild fyrir þeirri tölu eða þeirri túlkun, enda gerir hann nákvæmlega það sama og hann áskilur RÚV um: hann setur ekki eigin tölur í samhengi og gefur engan sannreynanlegan grunn. Fullyrðingin um að fyrirtæki hafi „engan sérstakan fjárhagslegan ávinning" af uppgjörsmynt er of einföld; gjaldmiðilsáhætta og skattaáhrif geta verið raunveruleg, og þar hefði þurft nákvæmari röksemdafærslu. Tilvísun í ummæli Gylfa Magnússonar á Vísindavefnum styrkir þó þá röksemd að orðræðan um „krónaflótta" sé ýkt. Forsendur pistilsins eru í grunninn hægri-atvinnulífs sjónarhorn; gagnrýni á ríkisstjórnina og á RÚV er stöðugt orðuð frá sjónarhóli útgerðarinnar og frjáls markaðar. Það er lögmætt í skoðanadálki, en höfundur gefur sig lítið við andmælasjónarmiðum. Sem heildstæður rökstuðningur er greinin misjöfn: sterk þar sem hún vísar í skjalfesta gagnrýni Jóns Helga, veikari þar sem hún treystir á eigin túlkanir án stuðnings.