Íslendingar eignast færri börn en nokkru sinni

Greinin er vel unnin og nær að fjalla um flókið samfélagsmál á yfirvegaðan hátt. Tveir nafngreindir heimildarmenn koma fram: Ari Klængur Jónsson, rannsakandi við Háskóla Íslands, og Sigríður Ingibjörg Ingadóttir, framkvæmdastjóri BSRB. Hagstofan er nefnd sem uppspretta tölulegra gagna og vísað er til birtrar rannsóknargreinar. Þetta er traust uppbygging. Tölulegar staðhæfingar, eins og fæðingartíðnin 1,56, meðalaldur mæðra og tekjumunur kynjanna, eru allar raktar til nafngreindra stofnana eða rannsókna. Það sem helst mætti bæta er fjölbreyttari raddir. Greinin dregur fyrst og fremst á fræðilega og verkalýðslega sjónarmið; sjónarhorn atvinnurekenda, stjórnvalda eða foreldra sjálfra kemur hvergi fram. Þá er vísað til kannana meðal félagsfólks ASÍ og BSRB um fjárhagsstöðu launafólks án nánari tilvísunar í hvaða könnun um ræðir eða hvenær hún var gerð, sem gerir lesandanum erfiðara að sannreyna þá fullyrðingu. Framsetningin er hins vegar ekki einhliða: greinin umfjaðmar skýringar af ólíku tagi, nefnir menningarbreytingar jafnt sem efnahagslegar forsendur, og viðurkennir óvissu. Hugtakið „áköf mæðrun" er sett fram sem rannsóknarkenning, ekki staðreynd. Á heildina litið er þetta fréttaskýring sem sinnir upplýsingahlutverki sínu vel, þótt enn eitt sjónarhorn eða ráðherratilvísun hefði styrkt jafnvægið.