Börnin geta ekki beðið

Sem skoðanagrein ber að meta þennan texta út frá gæðum röksemdarfærslu og hugverklegri heiðarleika. Höfundur tilgreinir skýrt tengsl sín við Flokk fólksins, sem er jákvætt. Hins vegar er rökstuðningurinn afar þunnur: engin gögn eru nefnd um umfang biðlista, fjölda barna á biðlista, eða kostnað heimgreiðslna. Fullyrðingar eins og „þetta er ekki flókið" og „lausnirnar eru til" eru orðræðubrellur sem koma í stað raunverulegrar greiningar. Greinin gerir ekki tilraun til að svara augljósum mótbárum, til dæmis hvers vegna einingahús séu betri lausn en aðrar, eða hvað heimgreiðslur myndu kosta ríkissjóð. Tilfinningaleg áköll um „fyrstu ár barnsins" og „fjárhagslegt öryggi" eru notuð sem röksemdafærsla í sjálfu sér, án þess að gögn styðji tenginguna við tilteknar stefnulausnir. Greinin er að mestu leyti stefnuyfirlit flokks, ekki rökræða þar sem kostir og gallar eru vegnir og metnir. Hún fullnægir grunnkröfum skoðanagreinar að sú er gagnsæ um hagsmunatengsl höfundar, en hugverklegur metnaður er minni en ætla mætti af ritsíðu fréttamiðils.