Sigmundur Ernir skrifar: Vinsælasta samvinnuhreyfing Evrópu

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Röksemdafærslan er skýr og vel uppbyggð: höfundur vísar í nafngreindar sögulegar þingræður (Páls Péturssonar, Stefáns Guðmundssonar, Eggerts Haukdals, Hjörleifs Guttormssonar, Steingríms J. Sigfússonar og Ragnars Arnalds), tilvitnun í seðlabankastjóra Króatíu Boris Vujčić og lokar síðan af með tilvitnun í Sigmund Davíð Gunnlaugsson, sem snýr rökum hans sjálfs gegn núverandi afstöðu hans. Þetta er áhrifaríkt sem málflutningur. Hins vegar er fullyrðingin um að „nákvæmlega ekkert af þessum hrakspám hefur gengið eftir" sett fram sem óumdeild staðreynd án nokkurra gagna eða vísunar í rannsóknir á áhrifum EES-samningsins, þótt slíkt væri auðvelt að nálgast. Eins er talan um 75 prósent Breta sem vilji aftur inn í ESB sett fram án heimildar eða tilvísunar í tiltekna könnun; það veikir rökstuðninginn. Staðhæfingin um að karlar verði „getulausir og þunglyndir" af uppeldi barna er sett á mælistiku Miðflokksmanna án beinna tilvísana. Sem skoðanagrein er þetta vel ritað og rökrétt uppbyggt, en nokkrar efnislegar fullyrðingar hefðu staðið betur ef þeim hefði verið vísað í sannanlegar heimildir. Niðurlagssnúningurinn, þar sem Sigmundur Davíð er látinn mæla sér sjálfum í mót, er klókur en einnig dálítið villandi: hann gefur í skyn að sú tilvitnun endurspegli enn afstöðu viðkomandi, en höfundur gerir lesandanum grein fyrir því að hér sé um eldri ummæli að ræða.