Eim­vél ójafnaðar og mis­skiptingar

Sem skoðanagrein flokkspólitísks oddvita á greinin ekki að vera metin á sama mælikvarða og hlutlaus frétt, en rökstuðningurinn verðskuldar engu að síður gagnrýna skoðun. Ari setur fram ýmsar tölulegar fullyrðingar, til dæmis að heildarkostnaður gjalda nemi 22 milljónum króna fyrir 60 fermetra íbúð, að meðalfermetraverð fyrstu kaupenda hafi hækkað um 61% á fimm árum, að húsnæðisliðurinn hafi verið helsti drifkraftur verðbólgu í 9 af 10 mælingum síðan 2015, og að 91% íbúa vilji frekar eiga en leigja. Engin þessara talna er heimildafest; lesandinn fær hvorki vísbendingu um gagnagrunn, rannsókn né opinber gögn sem hægt væri að sannreyna. Þetta veikir greinina verulega, jafnvel sem skoðanastykki, vegna þess að meginforsendur rökstuðningsins hanga í lausu lofti. Framsetningin er einsleit: meirihlutanum í Reykjavík er kennt um nánast allt, frá verðbólgu til eignaleysis ungra fjölskyldna, án þess að önnur orsakasambönd séu metin. Stýrivextir Seðlabankans, alþjóðlegar hráefnisverðshækkanir, mikill innflutningur vinnuafls og eftirspurnarþrýstingur frá ferðaþjónustu fá enga umfjöllun. Slík einföldun grefur undan trúverðugleika röksemdafærslunnar. Lokaorð greinarinnar, þar sem Miðflokkurinn lofar „strax" aðgerðum, staðfesta að um hreinan áróður er að ræða fremur en rökrænt skoðanastykki. Greinin hefði verið sterkari ef höfundur hefði vísað í tilgreinanlegar heimildir og viðurkennt a.m.k. helstu gagnrök.