Neyðarút­gangur út úr olíu­kreppunni

Greinin er vel uppbyggð sem skoðanagrein og höfundur er heiðarlegur um hagsmuni sína: hann segist vera meðlimur í loftslagshópnum París 1,5. Það er til fyrirmyndar hvað gagnsæi varðar. Tölulegar fullyrðingar um franska kerfið, til dæmis 25.000 bílar í upphafi, 90.000 umsóknir á sex vikum, útvíkkun í 100.000 bíla, og leiguverð á bilinu 50 til 150 evrur á mánuði, eru studdar tilvísun í grein á Euractiv, sem er þekktur evrópskur miðill. Skuldahlutfall Frakklands (115% af vergri landsframleiðslu) er sannanlegt úr opinberum gögnum. Talan um rafbíla á íbúa í Garðabæ á móti Höfn í Hornafirði árið 2023 er áhugaverð en heimild hennar er ekki tilgreind sérstaklega; þar hefði mátt vísa í Samgöngustofu eða aðra opinbera aðila. Helsti veikleiki greinarinnar sem rökstuðnings er að hún fjallar eingöngu um kosti franska kerfisins án þess að nefna neina gagnrýni á það, til dæmis hvort ríkiskostnaðurinn hafi reynst viðráðanlegur, hvort bílarnir séu nógu ódýrir í rekstri í dreifbýli eða hvort hleðsluinnviðir séu fullnægjandi. Samanburðurinn við Ísland er einnig frekar einstrengingslegur: engin viðbrögð eru fengin frá íslenskum stjórnvöldum eða sérfræðingum um raunhæfni þess að flytja kerfið yfir á íslenskan jarðveg. Þetta er þó skoðanagrein og slíkt jafnvægi er ekki forsenda, en rökin hefðu orðið sannfærandi ef höfundur hefði tekist á við augljósar andstæður sjálfur.