Sárt fyrir að­stand­endur að enginn taki á­byrgð

Stærsti veikleiki greinarinnar er algjört ójafnvægi í heimildanotkun. Eini viðmælandinn er lögfræðingur aðstandenda, sem hefur augljósa hagsmuni af því að koma máli sínu á framfæri. Neyðarlínan fær ekki að svara nema í gegnum ummæli Friðjóns sjálfs, sem segir stofnunina „búna að gefa út" að viðbrögð neyðarvarðar séu án athugasemda. Þar er blaðamaður að treysta á aðila í málinu til að endurflytja afstöðu gagnaðila í stað þess að hafa beint samband og gefa Neyðarlínunni sanngjarna möguleika á andsvörum. Sama á við um Sjúkratryggingar. Greinin er í reynd endursögn á viðtali sem átti sér stað í útvarpi (Bítinu á Bylgjunni), sem gerir þetta að afleidd fréttaflutningi fremur en sjálfstæðri rannsókn. Framsetningin er einnig ábótavant. Fyrirsögnin „Sárt fyrir aðstandendur að enginn taki ábyrgð" er tilfinningaleg og tekur afstöðu með fjölskyldunni áður en rannsókn liggur fyrir. Fullyrðingin um að maðurinn hafi „dáið af því að hann fékk ekki hjálp í tíma" er sett fram sem staðreynd í beinu tali Friðjóns, en blaðamaður gerir ekkert til að setja þetta í samhengi, til dæmis með læknis- eða sérfræðiáliti. Greinin er ruglingsleg í uppbyggingu og endurtekur stóra kafla af sjálfri sér orðrétt, sem bendir til slælegrar ritstjórnar.