Hátt í sjö hundruð komast ekki á kjörskrá í tæka tíð
Frétt Vísis fjallar um að sex til sjö hundruð Íslendingar sem búa erlendis komist ekki á kjörskrá fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna 29. ágúst vegna lagalegs tímafrests. Greinin byggir á nafngreindum heimildum, forstjóra Þjóðskrár og formanni stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar, og útskýrir lagalegan ramma málsins.
Greinin er vel unnin frétt sem nær vel utan um kerfisbundið vandamál og útskýrir lagalegt samhengi þess á skýran hátt. Tvær nafngreindar heimildir bera meginhluta efnisins: Hildur Ragnars forstjóri Þjóðskrár gefur tölulegar upplýsingar og Bryndís Haraldsdóttir, formaður þingnefndar, útskýrir hvers vegna bráðabirgðalög voru ekki sett. Blaðamaðurinn setur samanburð við þingkosningarnar 2024, þar sem löggjafinn greip inn í, og bendir á að slíkt var ekki gert í þetta sinn; það er gagnlegt samhengi sem gerir lesandanum kleift að meta ákvörðunina.
Það sem vantar er rödd þeirra sem málið snertir beint: enginn af þessum sex til sjö hundruð Íslendingum kemur sjálfur að máli, og ekkert er rætt um hvort ríkisstjórnin eða einstakir ráðherrar hafi fengið tækifæri til að svara gagnrýninni sem felst í samanburðinum við 2024. Svör Bryndísar eru nálægt en hún talar sem nefndarformaður, ekki fyrir hönd framkvæmdavaldsins. Þetta er þó minni galli í ljósi þess hve málið er tæknilegt og lagalegt frekar en pólitískt. Tölurnar frá Þjóðskrá eru sannreynanlegar og framsetningin hlutlæg.
/frimg/6/44/644593.jpg)
