Eru börnin okkar örugg á götum bæjarins?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er gagnsæjur um stöðu sína: hann er verkfræðingur og frambjóðandi Viðreisnar í Hafnarfirði. Það er jákvætt og gefur lesandanum færi á að meta textann í samhengi kosningabaráttu. Rökstuðningurinn byggist á persónulegri reynslu og samanburði tveggja gatna, Álfaskeiðs og Nönnustígs, sem er áþreifanlegt og auðskilið. Veikleikinn felst í því að höfundur fullyrðir að „mörgum íbúum hverfisins finnst þessi hraði vera of mikill" án þess að vísa í könnun, undirskriftasöfnun eða aðra heimild; þetta stendur sem óstudd alhæfing. Þá minnist hann á „þekkt hönnunarviðmið" án þess að nefna hvaða viðmið hann á við eða hvaðan þau koma. Fyrir skoðanagrein er þetta eðlilegur tónn, en rökin hefðu orðið sannfærandi ef höfundur hefði vísað í slysatölur, umferðarrannsóknir eða erlend fordæmi um aðlagaðan hraða í íbúðahverfum. Sem pólitískt innlegg er greinin skýr og heiðarleg um tilgang sinn; sem rökstuðningur er hún frekar grunn.