Að loknum sveitarstjórnarkosningum

Greinin er birt sem skoðanapistill, sem breytir matskvarðanum úr fréttalegri jafnvægiskröfu yfir í gæði röksemdafærslu og hugræna heiðarleika. Á þeim forsendum stendur pistillinn misvel. Höfundurinn heldur því fram að áróður Samfylkingarinnar um einkavæðingu hafi verið tilhæfulaus, en segir svo „því miður" að Sjálfstæðisflokkur og Miðflokkur hafi ekki talað fyrir sölu Orkuveitunnar; þar birtist eigin stjórnmálaskoðun sem aðeins er hulin í rökfærsluklæðum. Tilvísun í Facebook-færslu Söru Bjargar Sigurðardóttur er nafngreind og sannreynanleg, og tilvitnunin í Viðskiptablaðið um húsnæðispakkann er ítarleg. Hins vegar er vandamálið að pistillinn vitnar nær eingöngu í eigin blað sem heimild, sem veikir trúverðugleikann sem fjölmiðlarýni. Fullyrðingin um kvörtun til ESA vegna ólögmætrar ríkisaðstoðar stendur án beinna heimilda eða tilvísana í skjalið sjálft; höfundurinn segir „rétt er að halda því til haga" en gefur lesandanum engin gögn til að sannreyna staðhæfinguna. Framsetningin er einsleit: Samfylkingin og hugmyndin um óhagnaðardrifna húsnæðisuppbyggingu eru gagnrýndar ítarlega, en engin sjálfskyggnari skoðun kemur fram á hugmyndum hægri flokkanna um húsnæðismál eða aðrar raunhæfar lausnir. Háðsleg umfjöllun um Regínu Ásvaldsdóttur og Pétur Marteinsson er skemmtileg sem pistilsefni en bætir litlu við rökstuðninginn. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt, en sem „fjölmiðlarýni" vantar dýpri greiningu á fjölmiðlaverkunum; efnið er meira stjórnmálagagnrýni en eiginleg rýni á fréttaflutningi.